Zwangerschapsupdate: week 5 – 8

Week 5

Tijd om een nieuwe afspraak vast te leggen bij de gynaecoloog! Helaas moeten we nog wachten tot 9 december, dat lijkt nog een eeuwigheid!

Omdat we het goede nieuws toch al met iemand wouden delen besloten we het meteen aan onze ouders te vertellen. Eerst twijfelden we nog wat om toch iets langer te wachten, tot na de eerste afspraak bij de gynaecoloog bijvoorbeeld, maar we wouden dat onze ouders op de hoogte waren, of het nu goed zou gaan of niet. Op vrijdagavond waren mijn ouders aan de beurt, omdat ik niet goed wist hoe het aan te kondigen besloot ik 2 theelichthoudertjes te kopen, op het ene stond ‘oma’, op het andere uiteraard ‘opa’. Deze had ik samen ingepakt dus bij aankomst droeg ik mijn ouders op om het cadeautje samen open te maken. Wat leuk om ze dit fijne nieuws te kunnen melden, mijn ouders worden voor het eerst grootouders!
De dag erna was het tijd om bij de schoonouders langs te gaan, voor hen wordt het het 3de kleinkind maar ook zij waren daarom niet minder blij.

Ondertussen begint ook de misselijkheid goed op te zetten helaas. ’s Ochtends probeer ik in bed eerst nog een droge cracker te eten vooraleer ik opsta maar ik heb het gevoel dat dit maar tijdelijk helpt. De hele dag door voel ik me misselijk en ik heb geen idee hoe ik hiermee om moet gaan, help!

Week 6

Ondertussen kan ik geen brood meer zien en blijf ik ook liever weg uit de keuken. Na het werk plof ik misselijk neer op de zetel en kookt Frederik. Ik eet liever ’s middags op het werk al warm omdat ik me dan precies iets beter voel al is dat ook maar van korte duur. Daarnaast leef ik op sandwiches. Hoe vind ik in godsnaam een goed eetpatroon? Ik dacht steeds dat ochtendmisselijkheid betekende dat je ’s ochtends even boven de pot hing en daarna vrolijk door de dag ging maar dit blijkt helemaal niet het geval!

Week 7

Bij het begin van week 7 bleef ik een dagje thuis van het werk, wat voelde ik me moe en misselijk, ik kon gewoon even niet meer! Bovendien zouden we dag nadien voor 5 dagen naar Londen gaan, hoe ging ik dat in godsnaam doen?! Gelukkig voelde ik me na een dagje slapen beter en was Londen een verademing. We hadden mooi weer en konden de hele dag buiten lopen en dingen bezoeken, heerlijk! Helaas vonden we niet heel veel voedzaam eten dus gingen we meestal voor Italiaans, VaPiano is een aanrader!

Op het einde van week 7 hadden we onze langverwachte afspraak bij de gynaecoloog! Vol spanning zaten we samen in de wachtzaal. Niet veel later kregen we voor het eerst ons kindje te zien, wat bijzonder! Natuurlijk kan je er nog niet veel van maken, het lijkt vooral op een vlek maar we konden het hartje horen kloppen, niet te geloven! Daarnaast kreeg ik een formulier voor een bloedafname mee en voor een eerste screening op Down.

Week 8

Ik voelde het al een tijdje aankomen maar nu moet ik het echt toegeven: mijn broeken zijn te klein! Ik las dat dit vaak pas rond de 4de maand gebeurt maar ik loop nu toch al meer dan een week met mijn broek open, ik krijg de knoop met geen moeite van de wereld meer dicht. Een gepaste zwangerschapsbroek kopen komt dan ook meteen op mijn to do lijstje!

Daarnaast moeten we ook eens beginnen rondkijken voor kinderopvang, het lijkt ons nog een verre toekomst maar we mogen dit natuurlijk niet vergeten!

Ondertussen lukt het al beter om de misselijkheid te onderdrukken, ik probeer erop te letten om tussendoor iets kleins te eten en van zodra ik de misselijkheid voel opkomen zoek ik ook iets te eten. De werkweken worden behoorlijk saai, mijn dagen lijken vooral te bestaan uit werken, snel iets koken, even neerploffen in de zetel en rond 8-8.30 uur mijn bed in, pfoe!

 

Advertenties

2 gedachtes over “Zwangerschapsupdate: week 5 – 8

  1. Ga je de screening op Down laten doen? Ik heb er niet voor gekozen (want te duur en was ook geen risicofactor)…. De misselijkheid bleef bij mij het hele eerste trimester en toen begon het brandend maagzuur. Ik vond zwanger zijn dan ook vreselijk :-/ Wel goed dat je nu al kinderopvang zoekt, het is niet makkelijk!

    • Ik heb enkel de nekplooimeting laten doen op 12 weken, daar kregen we te horen dat we een kans van 1 op 6000 hebben en gezien mijn nog jonge leeftijd zag de gynaecoloog er ook geen probleem in. Persoonlijk ben ik er ook wel redelijk gerust in, het zit niet in onze families en behoor niet tot een risicogroep dus voor mij was de nekplooimeting geruststellend genoeg :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s