Wat 3 maanden moederschap mij geleerd hebben

Op 22 augustus was Finn alweer 2 maanden oud. Het was dan ook de bedoeling dat dit blogje op die dag online zou komen maar zoals dat gaat eens je ouder bent is dat dus niet gelukt. Daarom maak ik er maar meteen 3 maanden van.

Ik moet wel zeggen dat 3 maanden moederschap me al heel wat bijgebracht hebben, zoals:

  • Go with the flow: al tijdens mijn zwangerschap had ik me voorgenomen om me niet meer op te jagen eens de baby er was. Er was me immers vooraf al vaak genoeg gezegd dat baby’s helemaal geen ritme hebben en dat je niet moet verwachten om met kinderen iets ‘op tijd’ te kunnen doen. Voorlopig lukt het vrij goed al vind ik het toch lastig wanneer we bijvoorbeeld een afspraak hebben bij Kind & Gezin en meneertje wil eerst nog een flesje drinken vooraleer we kunnen vertrekken.
  • Slapen. Of liever gezegd, het gebrek hieraan. Natuurlijk wist ik op voorhand dat zo’n baby niet meteen doorslaapt maar na 10 weken begint het best door te wegen. Finn drinkt meestal nog ergens tussen half 1 en 2 uur ’s nachts en dan nog eens tussen 4 en 5 waardoor mijn nachten echt wel gebroken zijn. Ze zeggen dan wel dat je overdag kan meeslapen maar aangezien Finn overdag het liefst op zijn buikje slaapt zit dat er niet meer in *geeuw*.
  • Douchen is de hemel. Aaaah, even douchen, even me-time. Mijn douchemomentjes zijn gereduceerd tot 2 maal per week en daar geniet ik dan ook volop van (nu klinkt dat misschien niet zo hygiënisch maar ik was me wel iedere dag netjes aan de lavabo hoor!). Daarnaast is mijn wekelijkse uitstapje naar de Colruyt op vrijdagavond of zaterdagochtend ook puur genieten haha!
  • Zo’n baby lijkt het te ruiken als je aan het koken bent of net wil eten. Echt iedere keer opnieuw is meneertje wakker als ik net enkele chipolata’s in de pan heb gezwierd of net klaar ben om aan tafel te gaan. Hoe doen ze het toch?!
  • Zorg voor jezelf. Dit is er eentje waar ik nog maar sinds kort aandacht aan besteed. Na 12 weken moederschap ben ik namelijk gesneuveld met een ferme keelontsteking en dit heeft me doen inzien dat het niet allemaal perfect moet. Het huis moet niet constant spik en span zijn, de strijk moet niet altijd klaar zijn en er moet hier niet elke dag een vers, ingenieus gerecht op tafel komen. Gewoon is ook al goed en als het eens niet lukt dan is dat jammer. Het belangrijkste op dit moment zijn Finn en ikzelf (en mijn man natuurlijk!). Mijn prioriteit ligt bij het verzorgen van Finn en als hij wakker is met hem spelen of wandelen. Op momenten dat hij slaapt probeer ik snel enkele huishoudelijke klusjes te doen (was opplooien, dingen steriliseren, …) maar ik zeg sneller stop tegen mezelf. Tijd om een tasje thee te drinken en even een boek te lezen moet namelijk ook kunnen!
  • Vertrouw op je gevoel. De eerste weken werd ik bijna gek van onzekerheid. Nu heb ik dat soms nog wel maar al een pak minder. Doordat ik zo goed als 24/7 bij Finn ben begin ik hem door en door te kennen en weet ik wat hij nodig heeft. Er zijn natuurlijk steeds weer nieuwe situaties waarin het wat zoeken is maar meestal is wat ik denk  dat hij nodig heeft wel juist. Jij als moeder kent je kind dus laat je niet gek maken door anderen ;).
  • Ritme. In het eerste puntje zei ik ‘go with the flow’ en dat doe ik ook grotendeels maar nu Finn minder flesjes krijgt (momenteel nog 5 op 24 uur) probeer ik wat meer ritme in onze dagen te steken zoals een wandelingetje ’s ochtends en een slaapritueel ’s avonds zodat hij dit gewoon wordt.
  • Doe waar je je goed bij voelt. Toen ik net bevallen was voelde ik een enorme druk op mijn schouders om alles perfect te doen. Vandaag de dag is het namelijk een must om borstvoeding te geven, om zo snel mogelijk opnieuw te sporten, om gezond te eten en om ook nog eens een supersociaal leven te hebben. Na 2 maanden had ik al door dat dit niks voor mij was en liet ik dus enkele dingen los. Zoals de borstvoeding. Ondertussen zijn we al een maand verder en ik voel me een pak beter. Mijn dagen zitten nog altijd bomvol maar ik voel me toch gelukkiger aan het einde van de dag dan toen ik nog borstvoeding gaf. Daarnaast probeer ik braaf de oefeningen van de kinesist te doen om toch een beetje buikspieren te kweken maar in de sportschool zal je me niet vinden.
  • Geniet! Dit is ook eentje waar ik zelf wat heb voor moeten werken. Ik heb alles graag op orde waardoor ik vergeet te genieten. Nu er wat meer interactie komt met Finn probeer ik echt bewust meer te genieten van de momenten met hem. Ik heb er bewust voor gekozen om thuis te blijven tot hij 6 maanden is dus wil ik echt van ieder moment genieten en een fijne band op te bouwen. In het begin lijkt zo’n baby precies niet veel te evolueren maar als ik er bij stilsta dan is hij in die 3 maanden tijd echt al zoveel veranderd! Hij begint meer geluidjes te maken, lacht sinds kort (vooral nog zonder geluid), toont interesse in verschillende dingen,…
  • Wat groeien ze snel! Het is niet te geloven dat we 3 maanden geleden een klein hummeltje van 44 cm hadden waarvoor je plots pakjes in maatje 46 moesten kopen en dat hij nu al grotendeels maat 62 heeft!
Advertenties

Sandra en de borstvoeding

Deze post had even goed Sandra en de onzekerheid kunnen heten maar aangezien het week van de borstvoeding is besloot ik om voor bovenstaande titel te kiezen.

Reeds bij het begin van mijn zwangerschap vroegen mensen of ik borstvoeding zou gaan geven. Op dat moment zei ik heel overtuigd ‘nee’, het leek me te veel gedoe en met flesvoeding zou ook de vader makkelijker eens een voeding kunnen overnemen. Ongeveer halverwege mijn zwangerschap begon ik stilaan van idee te veranderen, ik begon meer en meer te lezen over borstvoeding en vond dat ik het toch een kans moest geven, wie weet zou het meteen goed gaan en wat als ik het dan niet geprobeerd had?!

Toen Finn met 35 weken en 6 dagen geboren werd voelde ik nog meer de behoefte om borstvoeding te proberen. Aangezien hij meteen naar neonatologie werd gebracht kreeg hij uiteraard flesvoeding maar de vroedvrouwen hebben ons gedurende de week dat we er verbleven heel goed begeleid bij de opstart van borstvoeding. Finn moest nog wat oefenen met aanhappen en werd ook heel snel moe waardoor we telkens maar een paar minuutjes probeerden en hem daarna een flesje gaven. Op de kamer ging ik dan telkens kolven zodat de productie op gang kwam en hij toch zoveel mogelijk moedermelk kon krijgen.

Via het ziekenhuis kregen we een brief mee voor een vroedvrouw aan huis om ons verder te begeleiden bij de borstvoeding. Naar mijn gevoel is het daar mis beginnen lopen, alles wat ik suggereerde vond ze goed zonder dat ze zelf met een soort plan of visie kwam. Hoe kon ik nu weten wat het beste was of welke aanpak de meeste kans op slagen had, zij is toch de vroedvrouw?! Haar voorstel was dan om meteen voor alle voedingen meteen over te gaan op borstvoeding, weg kolven en laat de baby maar doen. Zo gezegd, zo gedaan maar binnen de kortste keren voelde ik me gesloopt. Finn kon gerust een uur aan de borst blijven, viel tussendoor eens in slaap, wisselde van kant, kreeg een verse luier aan en we deden weer verder… Zelf kon ik amper mijn ogen nog open houden.

Tijdens ons verblijf in het ziekenhuis was ik al een kolf gaan huren bij de mutualiteit dus probeerde ik alsnog via kolven zoveel mogelijk moedermelk aan hem te geven. Enkele weken later gingen we op controle bij de kinderarts en die raadde aan om te beginnen met 1 voeding volledig borstvoeding te doen en zo enkele dagen vol te houden tot hij er goed mee weg was. Daarna kon ik er nog een voeding bij nemen enzoverder tot hij alle voedingen aan de borst zou drinken.

Misschien heb ik deze aanpak te snel opgegeven maar voor mij was zelfs dat amper haalbaar. Hij bleef zo lang aan de borst hangen, viel uiteindelijk in slaap maar werd na een uurtje al terug wakker omdat hij helemaal niet voldaan was. Tussendoor kolfde ik dan ook nog af waardoor ik helemaal niet meer aan rusten toe kwam.

Daarom besloot ik om terug te gaan naar de aanpak van het ziekenhuis, bij elke voeding leg ik hem 10 minuutjes aan en daarna geef ik hem een flesje opgewarmde moedermelk. Op die manier duurde een voeding nog 20-30 minuten en had hij tenminste zijn melk binnen.

Ondertussen zijn we zo 6 weken verder en begint de vermoeidheid enorm door te wegen. Tot vorige week kolfde ik 6 keer per 24 uur maar omdat dit niet voldoende was (Finn kreeg hierbij nog 1 a 2 flesjes kunstvoeding per 24 uur) besloot ik om vorige week te starten met 8 kolfbeurten per 24 uur, dit blijkt ook nodig te zijn wanneer je fulltime kolft. De twijfels over borstvoeding slaan toe, moet ik dit verder zetten? Ik voel me uitgeput, heb het gevoel constant achter de feiten aan te hollen en voel me opgesloten in mijn eigen huis.

.:

Enerzijds wil ik dit volhouden voor Finn omdat hij dit verdient en omdat dit het beste is (of dat beweert toch iedereen). Ik zie ook dat hij er goed van groeit, toen we naar huis kwamen woog hij 2kg300 en ondertussen zit hij aan 4kg. Anderzijds vraag ik me af of hij en ik niet gelukkiger zouden zijn als ik me beter uitgerust zou voelen. Daarnaast zou ik ook beter op mijn eten kunnen letten want nu schiet dat er ook nogal bij in, wat ook weer slecht is voor hem want hij krijgt dan mijn melk…

Als we zouden overstappen op flesvoeding dan zou ik niet meer iedere 2 a 3 uur moeten kolven, zou ik niet zoveel moeten steriliseren en zou ik dus veel meer kunnen rusten. Bovendien vind ik het moeilijk om de kolfmomentjes in te plannen. Soms is Finn helemaal nog niet moe maar zou ik wel moeten afkolven, ik voel me dan schuldig omdat ik naar mijn gevoel niet genoeg met hem bezig ben.

Momenteel voel ik me op alle vlakken tekort schieten, zowel naar Finn toe maar ook in het huishouden en naar vrienden en familie toe. Ik leef precies in mijn eigen wereldje van kolven, voeden, steriliseren verschonen en tussendoor eens 1 of 2 uurtjes slapen tot we opnieuw kunnen beginnen. En dan vraag ik me nog af hoe dit verder zal gaan want op een bepaald moment zal Finn vaker wakker zijn en willen spelen, wanneer moet ik dan nog kolven?
De vraag die me nu constant bezig houd is of ik dit dus verder moet zetten of beter kan overstappen of flesvoeding, het eindeloze dilemma…

Hoe ging borstvoeding bij jullie?

Mijn bevallingsverhaal

Tijdens mijn zwangerschap (maar ook nu nog) heb ik er heel wat gelezen: bevallingsverhalen. Aangezien dit mijn eerste zwangerschap was en ik geen idee had van wat me te wachten stond wou ik zoveel mogelijk ervaringen van andere moeders lezen. Want hoe herken je nu in godsnaam het begin van een bevalling, waaraan kan je je verwachten en doet het echt zoveel pijn? Door deze verhalen voelde ik me zelfzekerder voor de bevalling dus hoop ik met mijn verhaal ook andere aanstaande moeders gerust te kunnen stellen.

Woensdag 22 juni 2016

Vandaag ben ik precies 7 dagen met zwangerschapsverlof en aangekomen op de laatste dag van mijn 35ste zwangerschapsweek. Sinds 1 juni wist ik al dat de baby een stuk was ingedaald en op 15 juni kreeg ik te horen dat ik 1 cm ontsluiting had. Zowel voor de gynaecoloog als voor mezelf werd het duidelijk dat de baby niet zou wachten tot 21 juli, mijn uitgerekende datum.

De ochtend verliep zoals de andere ochtenden van mijn verlof: rustig opstaan, ontbijten en dan wat rommelen in huis, wasjes draaien, lezen, surfen, … Ik vraag me af of ik er wel goed aan gedaan heb om met 35 weken al te stoppen met werken. Stiekem weet ik dat dit zowel voor mezelf als voor de baby beter is maar anderzijds wil ik het liefst zo lang mogelijk thuis kunnen zijn eens de baby er is en wie weet besluit hij om pas binnen een aantal weken geboren te worden…

’s Middags warm ik een restje spaghetti op van de vorige dag. Het is een beetje een geïmproviseerde spaghetti met kippenreepjes uit de diepvries aangezien ik met het slechte weer niet tot bij de slager was geraakt. Wanneer de spaghetti bijna op is begin ik me een beetje raar te voelen en besluit ik even te rusten in de zetel. Het vreemde gevoel gaat maar niet weg, het voelt als iets vreemd in mijn buik, een beetje onrustig. Ik begin te vermoeden dat het om weeën gaat en besluit dit te testen door onder de douche te gaan staan. Naar het schijnt zouden oefenweeën overgaan wanneer je onder de douche gaat, is dit niet het geval dan zouden het echte weeën zijn. Onder de douche blijf ik regelmatig datzelfde onaangename gevoel krijgen dus vrees ik dat het echt begonnen is. Ik voel me alvast opgelucht aangezien ik nog snel even gedoucht heb, zo voel ik me fris mocht het vandaag zover zijn!

De rest van de namiddag breng ik rustig in de zetel door, ik zoek wat informatie op over het herkennen van weeën en installeer een weeëntimer om na te gaan of er enige regelmaat in zit. Rond een uur of 3-4 begin ik te beseffen dat het echt menens is, sommige weeën worden best pittig dus gebruik ik de ademhalingstechnieken die ik geleerd heb in de prenatale lessen (gelukkig heb ik gisteren nog de laatste les kunnen volgen, net op tijd!). Volgens de app komen de weeën om de 3 a 4 minuten en duren ze ongeveer een minuut, geen twijfel meer mogelijk!

Omdat ik niet goed weet of ik nog veel mag eten neem ik nog snel even een ijsje zodat ik toch nog iets binnen heb. Ondertussen twijfel ik om mijn vriend te contacteren, hij is nog op het werk en ik wil hem niet onnodig ongerust maken. Aangezien hij ’s avonds nog bij de kinesist moet weet ik dat hij vroeger thuis zal zijn dan normaal dus ik besluit te wachten tot hij thuis is.

Rond 5 uur komt mijn vriend thuis, hij ziet meteen aan mijn gezicht dat er iets aan de hand is. Ik vertel hem over mijn dag en hij raadt me aan om meteen de gynaecoloog te bellen om te zien of we mogen vertrekken. Ik bel snel naar de dienst gynaecologie en krijg gelukkig nog mijn eigen gynaecoloog aan de lijn, ze raadt met aan om toch maar langs te komen zodat ik even aan de monitor kan want afgaand op mijn verhaal vermoedt ze ook dat de bevalling begonnen is.

We maken ons verder rustig klaar, overlopen nog ons last-minute inpaklijstje en steken alles in de koffer. Het is zo bizar om te bedenken dat we nu voor het laatst met ons 2 vertrekken en binnen enkele dagen met ons zoontje terug naar huis zullen komen!

Tegen half 7 komen we aan op de spoedafdeling waar ik gedurende een halfuurtje aan de monitor word gelegd. Na een halfuur komt de vroedvrouw langs en ze besluit meteen om me naar een verloskamer te brengen, de bevalling is duidelijk begonnen! Het blijkt een drukke avond te zijn op de verlosafdeling maar daar merken we op de kamer gelukkig niks van. Ik heb het gevoel dat ik constant naar het toilet moet, niet zo gezellig als je ondertussen een wee hebt. Bij een eerste controle blijkt dat ik zo’n 4 centimeter ontsluiting heb. Ik begin te rekenen, 1 cm per uur zeggen ze bij een eerste bevalling en dan nog gemiddeld 1 uur persweeën dus dan zou het nog een 7-tal uren duren vooraleer de baby er is, dat zou rond 3-4 uur ’s nachts zijn.

Tijdens de prenatale lessen ontdekte ik dat ik een zitbal heel fijn vind dus die gebruik ik dan ook om de weeën zo goed mogelijk op te vangen. Tussendoor moet ik nog even aan de monitor en lig ik op het bed, persoonlijk vond ik dit niet zo aangenaam omdat de weeën dan veel scherper leken.

Vooraf hadden we afgesproken om niemand op voorhand op de hoogte te brengen eens de bevalling begonnen was maar we besluiten om toch onze ouders te bellen. Die vinden het natuurlijk ook heel spannend, hopelijk kunnen we ze snel bellen met het goede nieuws!
Na een tijdje komt de gynaecoloog ook langs en blijkt er meer ontsluiting te zijn, dit gaat goed vooruit!

Omdat dit mijn eerste bevalling is en ik geen idee heb van wat me te wachten staat besluit ik om zo lang mogelijk zonder pijnstilling verder te gaan, ik wil dit zoveel mogelijk echt kunnen ervaren en weet dat een epidurale nog steeds tot de mogelijkheden behoort mocht het te erg worden. En jawel, dat doet het ook! Wanneer ik 7-8 cm ontsluiting heb lijken de weeën ondraaglijk te worden. Mijn vliezen zijn nog niet gebroken en tussendoor is er amper tijd om bij te komen, de weeën zijn echt pittig. Wanneer de gynaecoloog nog eens langskomt twijfel ik over epidurale en uiteindelijk vraag ik er toch een want dit hou ik niet lang meer uit.
Doordat het zo druk is op de afdeling duur het steeds een hele tijd vooraleer de vroedvrouw of gynaecoloog langskomt. Wanneer de vroedvrouw terug op de kamer is raadt ze me aan om geen epidurale te nemen, de vrouw in de kamer naast ons vroeg hier ook om maar eens ze haar vliezen gebroken hadden ging de bevalling heel vlot waardoor een epidurale dan niet zo veel nut meer zou hebben. Ik denk dat ik op dat moment een heel wantrouwige blik in mijn ogen had maar besluit haar te vertrouwen. Ze zal mijn vliezen breken, de weeën zullen nog heviger worden maar ze verzekert me dat ik binnen de kortste keren volledige ontsluiting zal hebben en zal mogen persen. Ik denk dat het toen ongeveer 10 uur ’s avonds was.

Daarna gaat het best vlug. Aangezien ik 35 weken en 6 dagen zwanger ben zal onze baby prematuur zijn waardoor de kinderarts opgeroepen wordt, deze moet steeds aanwezig zijn wanneer een premature baby geboren wordt. De gynaecoloog loopt van de ene kamer naar de andere aangezien er blijkbaar heel wat baby’s geboren willen worden tijdens deze match van de Rode Duivels. Er is ook een stagiair-arts aanwezig, er wordt gevraagd of het goed is dat hij de bevalling mee volgt. Voor ons is dat geen probleem, iedereen moet leren en iedere bevalling lijkt me voor een stagiair een ervaring rijker.

De vrouw in de verloskamer naast me is bevallen en de gynaecoloog komt langs om onze zoon op de wereld te helpen zetten. Rond 11 uur mag ik beginnen persen. Dit werd ons ook aangeleerd tijdens de prenatale lessen maar op dat moment ben ik zo weg van de pijn dat ik me niet kan focussen. Gelukkig zijn mijn vriend en de vroedvrouw er om me te helpen met de ademhaling en de perstechniek. Na een aantal keren voel ik me helemaal in mezelf keren en me volledig focussen op het persen, dit is zo vreemd! Bovendien zweet ik me te pletter, ik heb het nog nooit in mijn leven zo warm gehad! Tussen het persen door verfrist mijn vriend me met een washandje, heerlijk die koelte op mijn hoofd.
Onze zoon blijkt een sterrenkijker te zijn, hij ligt dus met zijn gezichtje naar boven waardoor de bevalling iets minder vlot verloopt. Persoonlijk vond ik dit ook het moeilijkste gedeelte, eens het hoofdje geboren was verliep alles heel snel. Enkele minuten voor middernacht horen we de eerste kreten van onze zoon, hoe bijzonder!

Hij mag enkele minuten bij mij blijven liggen vooraleer de kinderarts hem verder onderzoekt. Alles blijkt prima in orde te zijn maar hij moet toch een nachtje naar de afdeling neonatologie ter observatie. Dit vond ik het vreemdste moment van de bevalling. Je hoort en leest overal dat de baby een hele tijd bij je blijft liggen maar dat was bij ons dus niet het geval. Na 5 a 10 minuten werd hij weggenomen om onderzocht te worden en daarna ging mijn vriend mee naar neonatologie.

Het gevoel na de bevalling vond ik ook heel bijzonder, ik kon maar niet stoppen met beven, mijn hele lichaam lag te schudden en hoe ik ook probeerde, ik kreeg er maar geen controle over.

Na enkele uren worden we naar onze kamer gebracht, alweer een vreemd moment aangezien onze zoon er niet is. Gelukkig is de afdeling neonatologie aan de overkant van de gang en is hij dus toch dicht bij ons.

De eerste uren na de bevalling dringt het allemaal nog niet goed door maar voortaan zijn we de ouders van onze flinke zoon Finn!

Zwangerschapsupdate: week 34 – 35

Week 34

Deze week ging precies in een waas aan me voorbij. Slapeloosheid lijkt wel het centrale thema tijdens het 3de trimester! Naast dat ik vooral moet opstaan voor de eindeloze nachtelijke toiletbezoekjes lukt het me ook steeds moeilijker om nadien de slaap opnieuw te vatten. Daar lig ik dan om 3 of 4 uur ’s nachts, klaarwakker, wetende dat de wekker om 5.45 uur opnieuw onverbiddelijk af zal gaan. Ondanks dat het ongetwijfeld de ideale voorbereiding is op het leven met een kind voel ik me door deze vermoeidheid overdag vreselijk.

You know you're pregnant when ...... #pregnancy #funny #sleep:

Daarnaast ben ik opnieuw vaker misselijk en krijg ik plotse zweetaanvallen, wat gebeurt er toch allemaal?! Een comfortabele houding vinden zit er ook niet meer in, lang recht staan is vervelend, zitten is na een tijdje vervelend en wanneer ik ’s avonds in bed ga liggen word ik gek van de rugpijn. Ondanks dat ik nog steeds geniet van het zwanger zijn en hier enorm dankbaar voor ben moet ik toch af en toe eens lekker kunnen klagen over deze kwaaltjes!

Gelukkig mochten we deze week opnieuw afsluiten met een bezoekje aan de gynaecoloog. Ik had me nog maar net aangemeld in het ziekenhuis toen ik al telefoon kreeg van de gynaecoloog met de vraag of ik meteen kon langskomen. Blijkbaar was haar vorige afspraak er nog niet en zat er een andere patiënt vast op een andere afdeling waardoor ik 45 minuten vroeger dan voorzien mocht langs gaan, joepie! Een “once in a lifetime” vertelde ze me zelf want meestal zitten we nog 1 tot 1,5 uur te wachten na ons voorziene tijdstip vooraleer we op consultatie mogen.

De baby weegt nu zo’n 2450 gram en is nog verder ingedaald. Bovendien heb ik 2 centimeter ontsluiting, when did that happen?! Ik vraag of ik nog anderhalve week mag blijven werken maar dat lijkt de gynaecoloog niet zo’n goed idee waardoor we besluiten dat dit mijn laatste werkdag was. Vanaf week 35 ga ik dus officieel met zwangerschapsverlof zodat ik het echt rustiger aan moet gaan doen. Mocht de baby nu geboren worden dan gaan ze dit niet meer tegenhouden maar om de baby na de geboorte meteen op de kamer te mogen houden willen ze dat hij 2500 gram weegt én ten vroegste met 36 weken geboren wordt, duimen dus dat hij nog even geduld heeft!

I'm this is so me right now.... 15 Funny E-Cards About Pregnancy:

Week 35

Zwangerschapsverlof dus. 2,5 weken vroeger dan ik eerst gedacht had. Ik had deze datum ondertussen al wat bijgesteld omdat ik merkte dat het me niet zou lukken maar zo vroeg had ik het nu ook weer niet verwacht. Hier zit ik nu thuis met gemengde gevoelens.

Blij omdat ik nu eindelijk echt kan rusten, ik hoef me geen zorgen meer te maken over mijn slapeloze nachten want ik kan overdag heerlijk een dutje doen in de zetel. Daarnaast denk ik dat het voor de baby ook beter is dat ik mezelf rustig houd en niet meer heel de dag gedwongen op het werk op mijn bureaustoel zit en niet even kan gaan liggen wanneer ik merk dat het nodig is. Bovendien wil ik uitgerust aan de bevalling beginnen! Enkele maanden geleden is een collega van me plots bevallen toen ze na een werkdag thuis kwam en haar water brak, de dag nadien is haar dochter geboren! Als ik daar aan denk breekt het angstzweet me toch uit want ik denk dat ik helemaal niet voldoende energie zou hebben om na een werkdag meteen aan die bevalling te beginnen!

Waiting for this baby is like picking up someone from the airport but you don't know who they are or what time their flight comes in.:

Anderzijds vraag ik me af hoe lang het nog gaat duren, ik wil natuurlijk dat de baby nog wacht tot we aan de 36 of nog liever 37 weken zijn maar wat als meneertje besluit om tot week 39 of 40 te blijven zitten? Op dit moment voelt die gedachte aan als een verkwisting van mijn zwangerschapsverlof want ik wil natuurlijk zoveel mogelijk tijd met dat kleine ventje kunnen doorbrengen na zijn geboorte.

Kwaaltjes in week 35? Vermoeidheid uiteraard, nadenken over hoe het zou zijn om permanent met een toilet aan mijn achterste te lopen, opgezwollen rechtervoet (hallo steunkousen, jullie hoeven niet sexy te zijn maar doe jullie werk dan toch!), omrollen in bed lijkt onmogelijk, zijn dit indalingsweeën of gaat het nu echt beginnen?

Als ik dit nu terug lees lijkt het vreselijk maar daarnaast ben ik natuurlijk ook enorm blij dat de baby er nog steeds in zit (de gynaecoloog leek ook wat verwonderd toen ik op het eind van week 34 nog langs kwam, blijkbaar was dat voor haar ook een opluchting) en geniet ik van de schopjes en zijn aanwezigheid!

 

Dingen die ik zal missen aan zwanger zijn

Aangezien mijn zwangerschapsupdates regelmatig doorspekt waren met wat geklaag wil ik ook graag een positieve boodschap schrijven over mijn zwangerschap. En omdat ik van lijstjes hou gebeurt dit natuurlijk met een lijstje!

  • de schopjes: het duurde even maar vanaf week 23 voelde ik heel duidelijk schopjes die steeds harder werden. Op het einde worden dat venijnige steken naar je blaas toe maar dan nog vind ik het heerlijk om te merken dat alles nog steeds in orde is daar.
  • het moment van de positieve zwangerschapstest: stiekem voelde ik de week voordien al dat het deze keer misschien wel gelukt zou zijn maar die ochtend van de zwangerschapstest is onvergetelijk. Je schiet wakker, beseft dat het D-day is, rent naar de badkamer, was nog nooit zo blij om op je handen te plassen, wacht vol spanning met ogen die van de klok naar het staafje schieten en terug en dan… ja daar staat het dan, 2 streepjes, een plusje, de bevestiging van je zwangerschap!
  • eindeloos webshops bezoeken: zwangerschapskleding, babykleding, spulletjes hier en daar, heerlijk vind ik het om rond te snuisteren op webshops en om met enkele klikken een bestelling te laten opsturen zonder de deur uit te moeten!
  • complimentjes over je buik: van zodra het duidelijk is dat je niet gewoon te veel gegeten hebt maar dat je echt zwanger bent krijg je van heel wat mensen complimentjes over je mooie buik, heerlijk!
  • de bezoekjes aan de gynaecoloog: veel vrouwen vinden bezoekjes aan de gynaecoloog waarschijnlijk niet zo fijn maar ik heb hier tijdens mijn zwangerschap steeds van genoten. Heerlijk om even te kunnen overlopen hoe het nu gaat, om je twijfels of vragen even af te toetsen en natuurlijk om de baby even te zien!
  • de bekendmaking van het geslacht: hier was ik zo benieuwd naar! Vanaf week 7 dacht ik dat we een jongen zouden krijgen maar dat was natuurlijk maar een gek idee in mijn hoofd. Uiteindelijk duurde het tot de 20 weken echo vooraleer we zekerheid kregen dat het een jongen zou worden. Let the shopping begin!
  • het prullen in de babykamer: nadenken over hoe je de kamer zal inrichten, spulletjes schikken en herschikken, kleertjes wassen en in de kast leggen, … heerlijk!
  • de geboortelijst samenstellen: in het begin wist ik niet waar te beginnen, wat heb je in godsnaam allemaal nodig voor dat kleintje?! Langzaam maar zeker kwam ik tot een geboortelijst waar ik best tevreden mee ben, zalig om een wishlist voor je kleintje vast te leggen!
  • de energie tijdens het 2de trimester: er wordt gezegd dat het 2de trimester het heerlijkste trimester van de zwangerschap is en dat kan ik alleen maar bevestigen. Weg vermoeidheid en misselijkheid, hallo energie! Wat heb ik genoten van deze energie, de evolutie van de baby en de buik, het gevoel van zekerheid dat het wel goed komt met dat kleintje, fantastisch!
  • de “community”: oké dit klinkt misschien wat bizar maar ik voel dat er precies een hechte band ontstaat tussen zwangere vrouwen. Zo was mijn nicht 3 weken voor mij uitgerekend en is er ondertussen een andere vriendin zwanger waardoor je gezellig onder elkaar kan kletsen over het zwanger zijn zonder andere mensen al te veel te storen met je verhalen. Daarnaast zijn er ook heel wat “mommy blogs” om eindeloos te lezen.

Van bovenstaande zaken heb ik dus vooral genoten tijdens mijn zwangerschap en ik denk dat ik deze ook zal missen eens het voorbij is. Al kan ik niet wachten om onze kleine man te ontmoeten en te vertroetelen!

Wat vond jij leuk aan zwanger zijn?

 

 

Zwangerschapsupdate: week 32 – 33

Week 32

Deze week verliep nog iets moeizamer dan de vorige. Steeds vaker krijg ik last van mijn onderrug en buik waardoor ik merk dat ik het rustiger aan moet doen maar dat is niet zo eenvoudig. Slapen wordt steeds moeilijker doordat ik zo vaak naar het toilet moet.
Daarnaast begin het emotioneel ook zwaarder te vinden, de grens van mijn geduld ligt lager dan ooit en in mijn hoofd blijft er maar vanalles malen.

Gelukkig mochten we deze week afsluiten met een echo bij de gynaecoloog. De baby weegt nu zo’n 2100 gram en is ongeveer 45 cm groot al is de lengte nu nog maar moeilijk te voorspellen. Alweer een geruststelling dat alles goed verloopt! Blijkbaar begin je al in te dalen waardoor de gynaecoloog even twijfelde om me thuis te laten blijven. Voorlopig wachten we nog even af, blijf ik werken en gaan we binnen 2 weken terug op controle!

Estoy segura que esto me pasa excatamenteb:

Week 33

Vanaf nu neem ik niet langer de bus naar het werk omdat die 2 uur reizen per dag me echt zwaar vallen. Gelukkig werkt mijn vader in de buurt en hebben we gelijkaardige werkuren waardoor we samen naar het werk en terug naar huis kunnen, luxe! Hierdoor verleng ik mijn werkdagen maar gelukkig kan ik deze uren later recupereren.

Rusten vind ik heel moeilijk. Wanneer ik ’s avonds thuis kom begin ik meteen aan het eten en wil ik nog allerlei zaken in orde brengen. Wanneer ik dan in het weekend mezelf eindelijk gedwongen heb om even een dutje te doen in de zetel dan gaat binnen de 10 minuten gegarandeerd de telefoon! Ik weet nu al dat die telefoon gewoon uit gaat wanneer de baby er is!

Soms zou ik liever thuis blijven om zeker te zijn dat de baby nog even wacht met de buitenwereld te verkennen, anderzijds blijf ik liever nog even werken omdat de tijd op die manier voorbij vliegt, moeilijk!

 

 

Zwangerschapsfavorieten: allerlei

Na de food editie vorige week is het deze week tijd om mijn overige zwangerschapsfavorieten op te lijsten. Dit lijstje is niet altijd even sexy maar was voor mij noodzakelijk om vlot de zwangerschap door te komen.

Striemencrème

Reeds enkele maanden voor ik zwanger was had ik een flesje Bio oil in de kast staan voor mocht het zover zijn, dan kon ik alvast meteen beginnen smeren! Helaas had ik hier door de vermoeidheid en misselijkheid niet het karakter voor om dit van in het begin 2 maal per dag te doen. Bovendien had ik door de misselijkheid al snel een afkeer van de geur van bio oil en vond ik het vooral ’s ochtends vervelend om te gebruiken (vettig!).

Pas rond week 11-12 begon ik braaf iedere ochtend en avond te smeren en ben ik ook andere crèmes beginnen te gebruiken. Zo gebruikte ik tot nu toe naast bio oil een crème van Mustela (deze vond ik ook niet zo heel lekker ruiken) en de zwangerschapsstriemenbalsem van Bepanthen (ook enkel verkrijgbaar in Nederland). Vooral over deze laatste ben ik heel tevreden. De balsem van Bepanthen ruikt niet sterk, trekt goed in en geeft me het gevoel mijn huid goed te hydrateren. Onlangs bestelde ik deze opnieuw en koos ik ook voor een lotion van Palmers.

Tot nu toe zijn er nog geen striemen te zien en blijf ik dus braaf verder smeren, hoera!

Zwangerschapskledij

Al vrij snel (rond week 7-8) kreeg ik problemen met het dichtdoen van mijn broeken. Daarom besloot ik rond week 10 om enkele zwangerschapskleren te kopen. Toen ik in het pashokje voor het eerst een zwangerschapsbroek aantrok deed ik bijna een vreugdedansje, wat een verademing! Ondertussen heb ik een aantal broeken en t-shirts, ze zijn de investering meer dan waard!

Steunkousen en buikband

Iets minder charming maar niet minder nuttig: steunkousen en een buikband. Rond week 10 ging ik ook een paar steunkousen halen bij de plaatselijke CM Thuiszorgwinkel. Niet goedkoop (zo’n 50€ voor 1 paar!) maar tot nu toe zijn geld meer dan waard. In het begin is het nogal sukkelen met het aan- en uittrekken van de sokken (tip: neem er een set van die handschoentjes bij voor in het begin!) maar na een tijdje geraak je hier best bedreven in. Ik koos voor een model met open teen en tot onder de knie, puur preventief aangezien ik voor de zwangerschap nog geen last had van spataders of iets dergelijks.

Vooral nu het warmer wordt en de buik steeds dikker wordt vind ik het een goede ondersteuning. Het enige nadeel is dat shorts en rokjes er tijdens de warme dagen niet aan te pas komen aangezien dat er met die steunkousen niet zo fancy uit ziet maar ach het is maar voor even!

Daarnaast kocht ik na enkele weken in het 2de trimester een buikband voor extra ondersteuning. Al voor mijn zwangerschap kon ik last hebben van pijn in mijn onderrug en aangezien dit met de zwangerschap alleen maar erger wordt ging ik voor een buikband van Carriwell. Deze is makkelijk zelf aan te doen met velcro’s. Aangezien mijn buik doorheen de dag dikker wordt (hallo trage spijsvertering!) maak ik de band na het middageten iets losser. Zeker sinds het einde van het 2de trimester merk ik het nut van deze band, wanneer ik deze een dag niet draag heb ik ’s avonds gegarandeerd last in mijn rug terwijl dit met de band veel minder tot niet is.

Fysiologische neusdruppels

Op het einde van het 2de trimester kreeg ik te maken met een venijnige verkoudheid.   Mijn neus zat potdicht waardoor ik amper kon ademen en ik voelde me een en al ellende. Omdat ik geen medicatie wil nemen tijdens mijn zwangerschap probeerde ik me te behelpen met warme melk en honing (ook een aanrader trouwens!)

Na enkele dagen sukkelen besloot ik toch naar de apotheek te gaan. Daar kreeg ik fysiologische neusdruppels mee die ik 2 tot 3 maal per dag gebruikte. Na 2-3 dagen ging het al een pak beter dus mijn raad aan zwangere vrouwen met een verkoudheid: gewoon doen die fysiologische neusdruppels!

Boeken

Er bestaan honderden boeken met tips en tricks voor zwangere vrouwen en lange tijd zag ik het bos door de bomen niet meer. Ieder boek lijkt nuttig en je wil natuurlijk zoveel mogelijk informatie verzamelen om op de hoogte te zijn over je zwangerschap en over hoe het leven met een baby zal zijn en hoe je je hierop het best kan voorbereiden.

Uiteindelijk kwam ik bij deze 3 boeken terecht:

boeken.jpg

  • Jouw Babycare bijbel (Dr A.J.R. Waterson)
    Dit boek geeft een overzicht over de verzorging van kinderen tussen 0 en 3 jaar. Momenteel vind ik het vooral interessant om te lezen over de verzorging van de pasgeboren baby en over het voeden. Daarnaast gaat het boek ook in op de ontwikkeling van de baby van maand tot maand, op slapen, het leren eten en kinderziektes.
  • Mama worden (Mama Baas)
    In dit boek gaat het eerder over de zwangerschap zelf, van het zwanger worden, de ontwikkelingen tijdens de zwangerschap, de bevalling en de eerste weken na de bevalling. Ik heb lang getwijfeld om dit boek te kopen maar toen ik het in de bib zag staan besloot ik om het gewoon te ontlenen en niet zelf aan te kopen. Op dat moment zat ik al een eind in het 2de trimester waardoor de informatie over de zwangerschap week na week niet zo interessant meer was. Al moet ik zeggen dat ik dit boek echt kan aanraden aan iedere zwangere, het leest als een trein en geeft je praktische en nuttige info en antwoord op verschillende vragen die je tijdens je zwangerschap kan hebben.
    Daarnaast staan er tussendoor kleine getuigenissen van moeders waardoor het meteen “echter” lijkt.
    In september komt er een nieuw boek uit van Mama Baas getiteld”Mama heeft alles (bijna, maar nooit helemaal, niet echt) onder controle”, dit komt zeker op mijn verlanglijstje!
    Daarnaast heeft Mama Baas ook een uitgebreide en boeiende website, zeker de moeite om eens een kijkje te nemen!
  • De Melkfabriek (Sofie van den Enk / Eva Munnik)
    Dit laatste boek gaat dieper in op het geven van borstvoeding en de problemen/ongemakken die hiermee gepaard kunnen gaan.
    Momenteel zit ik met het idee om na de bevalling borstvoeding te proberen maar aangezien dit een compleet nieuwe wereld voor me is heb ik geen idee waar ik me aan mag verwachten. Ondertussen ben ik ongeveer halverwege dit boek en moet ik zeggen dat het me eerlijk overkomt. Er staan heel wat getuigenissen in van moeders en is opnieuw en heel praktisch boek. Bovendien bevalt de typisch Nederlandse stijl me wel, er worden geen doekjes om gewonden en het staat er gewoon zoals het is. Daarnaast wordt borstvoeding in dit boek niet opgedrongen (iets wat ik tegenwoordig te vaak vind gebeuren). Zeker een aanrader voor wie overweegt of twijfelt om borstvoeding te geven!

Collect & go

Last but not least: collect & go! Dit is de afhaaldienst van de Colruyt waarbij je online je boodschappen besteld en dan in 5 minuutjes gaat afhalen op een tijdstip dat je zelf gekozen hebt. Tegenwoordig kan dit bij zowat iedere supermarkt en dat kan ik alleen maar toejuichen. Niks zo handig als rustig online kiezen wat je wil om het daarna snel af te halen zonder een halfuur aan de kassa aan te schuiven of hopeloos te staan zoeken in de rekken tussen al die andere winkelende mensen.

Op zich ga ik graag naar de supermarkt maar met die buik die steeds meer in de weg zit vind ik het veel handiger op deze manier. Volgens mij zal dit ook na de zwangerschap onze manier van winkelen worden!

 

Welke zwangerschapsfavorieten vond jij onmisbaar tijdens je zwangerschap?

Zwangerschapsupdate: week 30-31

Week 30

De zomerse temperaturen blijven ook bij de start van week 30 stand houden, nog even doorbijten! Overdag ben ik hierdoor niet zo productief en ’s nachts weet ik bijna niet waar kruipen van de warmte, als dat maar goed komt met nog 2 maanden te gaan! Gelukkig vallen de overige kwaaltjes deze week goed mee, naast wat pijn in mijn onderrug gaat het nog best vlot.

Ik voel dat de baby steeds vaker tegen mijn buik aan ligt, heerlijk om zo dicht contact te kunnen hebben!

Afgelopen weekend hebben we het ontwerp van het geboortekaartje en het doopsuiker definitief vastgelegd, we kunnen dus beginnen met het schrijven van de enveloppen! Opnieuw iets dat we kunnen afvinken van ons to-do lijstje. Dit betekent uiteraard ook dat de naam voor de baby gekozen is!

Week 31

Deze week merk ik terug dat we in het 3de trimester zitten. Na een werkdag voel ik me echt pompaf en wanneer ik dan nog een nieuw receptje wil uitproberen in de keuken moet ik soms wel 5 keer lezen wat ik precies moet doen vooraleer het lijkt door te dringen.
De zwangerschapsdementie is dus ook volledig toegeslagen, ik merkte dit al langer maar nu lijk ik echt niks meer te kunnen onthouden!
Vanaf nu probeer ik iedere week een halve of volledige dag vakantie te nemen om het toch een beetje rustiger aan te doen.

Op 20 mei, de tweede dag van week 31 waren mijn vriend (mijn man maar dat klinkt nog steeds zo vreemd!) en ik 1 jaar getrouwd, dat vierden we met een gezellig etentje bij de lokale Italiaan, jummie! 1 jaar geleden voelde ik me niet zo goed in mijn vel omdat het maar niet leek te lukken om zwanger te worden, had ik toen maar geweten hoe mijn leven enkele maanden later zou veranderen!

Op het einde van week 31 gaan we naar de eerste van vijf prenatale lessen. Samen met 9 andere zwangere koppels krijgen we eerst een uurtje uitleg en oefeningen van een kinesist. We leren enkele oefeningen om ons bekken te kantelen en om de bekkenbodemspieren te trainen, handig! Daarna krijgen we nog een 40-tal minuten uitleg over de ontwikkeling van de baby door een vroedvrouw. De eerste les viel me goed mee en het lijkt me ook nuttig om deze lessen te volgen al moet ik zeggen dat ik deze eerste les liever rond week 20 zou krijgen. Dan weet je al welke oefeningen je kan doen en heb je ook meer aan de informatie over de ontwikkeling van de baby.
Daarnaast was het ook interessant om te horen voor wanneer de andere zwangere vrouwen uitgerekend zijn, in dit groepje leek iedereen een zoontje te verwachten in juli, wat een toeval!

Dit dacht ik vooral in week 31:

3rd trimester:

Zwangerschapsfavorieten: food editie

Ondertussen zit ik goed in het laatste trimester en leek het me leuk om eens na te denken over mijn zwangerschapsfavorieten, items die me deze afgelopen maanden geholpen, opgevrolijkt of door de dag/nacht geholpen hebben! Omdat het best een lang lijstje geworden is heb ik de favorieten opgesplitst in een food editie en in een allerlei editie. Deze week de food editie!

Zwangerschapsvitamines

Van zodra we besloten hadden om voor een kindje te gaan begon ik met het innemen van zwangerschapsvitamines, op die manier wist ik zeker dat ik de nodige vitamines binnen had en mocht ik zwanger zijn dan zou de baby vanaf de start ook deze vitamines doorkrijgen.

Na wat opzoekwerk besloot ik om de Dagravit Mama & Baby vitamines te nemen, deze vond ik de beste samenstelling hebben aangezien er in heel wat vitaminesupplementen te veel zit van bepaalde vitamines. Daarom vond ik voor mijn gevoel Dagravit de beste keuze aangezien er hier hoofdzakelijk maximum 100% van een bepaalde vitamine in zit.

Het enige nadeel is dat deze vitamines enkel te koop zijn in Nederland (oa. bij de Etos) maar dat vind ik persoonlijk het ideale excuus om af en toe een uitstapje naar Nederland te organiseren!

Chocolade

Chocolade is natuurlijk iets wat zo goed als iedere vrouw op eender welk moment vreugde kan brengen maar tijdens mijn zwangerschap had ik dit toch net iets vaker. In het begin kon ik amper chocolade eten (sorry Sinterklaas!) omdat ik er meteen hoofdpijn van kreeg. Daarom besloot ik de chocolade even links te laten liggen maar toen Pasen in zicht kwam gaf ik het opnieuw een kans. De paaseitjes gingen vlot naar binnen maar ook Tony Chocolonely, Galak Popri en Johnny Doodle kunnen me nog steeds bekoren!

EAT THE BIRTHDAY CAKE YOU SKINNY BITCH! http://www.nobleworkscards.com/0863-chocolate-cant-funny-talk-bubbles-happy-birthday-card.html:

Capri Sun

Rond dezelfde periode kreeg ik ook enorm veel zin in fruitsap en wat is er handiger om mee te nemen naar het werk dan Capri Sun?! Aangezien ik koffie tijdens de zwangerschap volledig heb afgezworen en ik het ook niet meer zo heb voor thee blijft er naar mijn gevoel niet veel meer over naast water om te drinken. Frisdrank en fruitsappen zijn niet zo gezond maar af en toe een Capri Sun geeft me toch het gevoel om eens iets anders te drinken. Daarnaast is spuitwater met een beetje verse limoen en munt ook een echte aanrader!

Koude chocolademelk

Koude chocolademelk vind ik ook de ideale afwisseling voor water. Het is verfrissend en je hebt meteen ook wat melk binnen! Ik kies er wel voor om de chocolademelk zelf te maken met poeder en ga dus niet voor Cécémel of iets dergelijks. Slurpen maar!

Panos

Wanneer ik naar mijn gewichtstoename kijk tijdens de zwangerschap zie ik tot nu toe vooral een piek tussen week 20 en week 24 en dat is op zich niet zo vreemd. Toen begon ik namelijk aan een andere ochtendroute naar het werk waardoor ik vroeger in de stad was en dus ook iets meer tijd had om nog even langs de Panos te gaan voor een heerlijke chocoladekoek!

Gelukkig kan ik me ondertussen opnieuw wat meer beheersen (de schrik zat er wel in toen de resultaten van de eerste suikertest niet goed bleken te zijn!) en loop ik niet meer zo vaak langs de Panos maar tussen week 20 en 24 was het een trouwe vriend!

Fruitsalade

In de wintermaanden vond ik het moeilijk om iedere dag verschillende stukken fruit te eten. Ik deed het wel maar het fruit dat in de winter beschikbaar is vind ik nogal saai. Ondertussen is er opnieuw veel meer keuze en dat is gewoon heerlijk! Wanneer ik ’s avonds aan het koken ben sta ik tussendoor verschillende potjes met fruit klaar te maken die ik de volgende dag kan meenemen naar het werk. Ik maak er dan voor mezelf een sport van om eerst al het fruit op te eten vooraleer ik een koekje eet omdat ik zo zeker weet dat ik voldoende vitamines binnen heb.

Wanneer ik thuis ben geniet ik er dan weer van om snel een fruitsalade in elkaar te steken, heerlijk om al die verschillende stukken fruit door elkaar te proeven! Vooral aardbeien zijn een favoriet, ik kan ze met bakjes tegelijk verslinden!

 

Van echte gekke eetgewoontes of cravings kan ik niet spreken aangezien die er niet zijn al moet ik toegeven dat ik tegenwoordig naast aardbeien enorm verzot ben op Magnum ijsjes, jum!

Welke food cravings of favorieten had/heb jij tijdens je zwangerschap?