Boekreview: Gangster Anders en zijn vrienden (en een enkele vijand)

jonas jonasson

Achterflap

Gangster Anders, vers uit de gevangenis; de pastor Johanna, recent uit haar kerk gezet; en Per, receptionist in het hotel waar ze verblijven, kleinzoon van een geruïneerde miljonair. Een snood plan smeden ze: Anders moet goedbetaalde vuile klusjes gaan opknappen voor de Zweedse onderwereld, de pastor en de receptionist worden zijn strategische partners.

Gaandeweg blijkt Gangster Anders maar matig geschikt voor de job en dan begint hij zich op een dag in de Bijbel te verdiepen. Hij besluit een kerk te stichten, de Kerk van Anders, met als motto: geven is beter dan nemen. Daar zijn Johanna en Per het maar gedeeltelijk mee eens. Met inmiddels de halve onderwereld achter zich aan moeten zij als de bliksem een nieuw, lucratief plan verzinnen…


Mijn beleving

Wie “De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween” reeds gelezen heeft kan zich bij dit boek van Jonas Jonasson waarschijnlijk al iets voorstellen. Een absurd, komisch verhaal waarbij je zowat bij iedere pagina minstens een glimlach niet kan onderdrukken.

Dit verhaal speelt zich eveneens af in Zweden en focust zich deze keer niet op bejaarden maar op een gangster, een pastor en een receptionist. Ze hebben allemaal wel iets op hun kerfstok en zijn niet helemaal tevreden met hoe het leven hen tot nu toe behandeld heeft. Daarom besluiten ze samen het heft in eigen handen te nemen. De streken die ze uithalen gecombineerd met de verborgen agenda van Johanna en Per zorgt voor een luchtig, ontspannend, komisch verhaal waar toch meer in zit dan een aaneenschakeling van absurditeiten. Zo komt er ook wat liefde aan bod en zit er enige spanning in het verhaal want hoe zal het aflopen met hun vijanden uit de Zweedse onderwereld (of blijken het alsnog vrienden?)?

Toen ik begon in het boek had ik het gevoel dat het niet half zo goed zou zijn als “De honderjarige man die uit het raam klom en verdween” maar gelukkig verdween dat gevoel na enkele pagina’s alweer. Ik had bij dit boek iets meer tijd nodig om in het verhaal te komen maar eens je je erover zet dat het een absurd verhaal is leest het als een trein!

Het is heel vlot geschreven met korte, aangename hoofdstukken. Dit zorgde ervoor dat ik na die eerste pagina’s snel in het verhaal zat en het boek maar moeilijk kon wegleggen.

Zeker een aanrader voor wie de andere boeken van Jonas Jonasson wel kon smaken en op zoek is naar een komisch verhaal!

Boekweetjes

  • Titel: Gangster Anders en zijn vrienden (en een enkele vijand)
  • Auteur: Jonas Jonasson
  • 304 pagina’s
  • ISBN: 978-90-488-2858-6
  • Uitgeverij: Meridiaan uitgevers
Advertenties

Boekreview: De bibliothecaresse van Auschwitz

p1020670.jpg

Achterflap

In concentratiekamp Auschwitz is pal onder de ogen van de nazi’s in het geheim een schooltje opgezet. Daar waar boeken streng verboden zijn, verbergt de veertienjarige Dita onder haar jurk de kleinste en meest clandestiene bibliotheek die ooit heeft bestaan. De acht boeken worden door haar en de andere kampgenoten gekoesterd als schatten. Dita geeft niet op en verliest nooit de wil om te leven. De verhalen voeren haar mee naar een andere wereld.


Mijn beleving

De bibliothecaresse van Auschwitz van Antonio Iturbe is een aangrijpend boek over hoe het is om als kind/tiener op te groeien in Auschwitz. Ik las al heel wat boeken over de 2de wereldoorlog en concentratiekampen maar dit boek kwam echt heel hard binnen.

Het is onvoorstelbaar hoe je er als 14-jarig meisje in slaagt om iedere dag opnieuw zo’n gevaarlijke onderneming aan te vatten. Dita verstopte boeken in haar jurk om ze uit te wisselen met de leerkrachten in de barak waar ze een clandestien schooltje organiseerden. Het is aangrijpend om te lezen hoe het bestaan van dit schooltje en de enkele boeken die ze bezitten hen de kracht geeft om door te gaan en de kinderen een zo normaal mogelijke jeugd te geven in het kamp.

Dit boek deed me nog maar eens beseffen hoe onwerkelijk die periode moet geweest zijn, hoe onmogelijk het is voor ons om te bevatten hoe het voelde en hoe het leven was voor mensen in een concentratiekamp. Bovendien greep dit boek me des te meer aan omdat het gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dit zat tijdens het lezen steeds in mijn achterhoofd en deed me beseffen hoe absurd het allemaal moet geweest zijn.

Naast de gebeurtenissen in het schooltje vertelt Iturbe immers ook over de andere ontberingen die de gevangenen moesten doorstaan. Zo werden ze dagelijks met ziekte, uitputting en stervende medegevangenen geconfronteerd, probeerden er enkelen te ontsnappen en heeft hij het kort over het verzet.
Hij vertelt over het dagelijks leven van de gevangenen, zo duidelijk en uitgebreid waardoor het lijkt alsof hij er zelf bij was.

Na het eigenlijke verhaal geeft Iturbe ook nog een overzicht van hoe het de belangrijkste personages uit het boek na de oorlog is vergaan.

Persoonlijk vond ik dit een van de betere boeken over het leven in Auschwitz tot nu toe. Zeker een aanrader indien je graag meer leest over dit thema en van boeken houdt aangezien zij ook een grote rol spelen in het verhaal.

Boekweetjes

  • Titel: De bibliothecaresse van Auschwitz
  • Auteur: Antonio Iturbe
  • 413 pagina’s
  • ISBN: 978-90-225-6643-5
  • Uitgeverij: Boekerij
  • Waargebeurd verhaal, gebaseerd op gesprekken die de auteur voerde met Dita Dorachova (Auschwitz-overleefster)
  • Thema: 2de wereldoorlog, Auschwitz

Shoplog Next Direct

Sinds ik moeder ben breng ik geregeld een bezoekje aan Next Direct om kledij voor Finn te bestellen.

Helaas voor mijn portemonnee ontdekte ik dat ze ook heel wat andere leuke spullen verkopen. Afgelopen weekend was het opnieuw zover en plaatste ik een bestelling:

p1020660.jpg

Eigenlijk was ik op zoek naar een nieuwe handtas. Momenteel gebruik ik een kleine crossbody van de H&M waar ik op zich wel tevreden over ben. Het enige nadeel is dat het een eerder rond bolletje is waardoor het binnen de kortste keren een bende is in mijn handtas en dat de rits gebogen zit waardoor ze heel vaak los komt. Dit valt meteen te repareren maar is best vervelend, zeker wanneer je niet door hebt dat de helft van je handtas hierdoor open staat.

Sinds ik moeder ben vind ik het moeilijk om de geschikte handtas te vinden. Een crossbody is sowieso noodzakelijk aangezien ik graag mijn handen vrij heb. Zelf ben ik niet heel groot dus als het even kan heb ik graag een compacte handtas. Helaas sleur ik zoals de meeste vrouwen graag veel mee en daar wringt het schoentje natuurlijk.

Bij Next zag ik deze handtas van Fiorelli. Ze is iets groter dan degene die ik nu gebruik en doordat ze eerder lang is leek het me wel een goede keuze. De handtas heeft aan de voor- en achterzijde een vakje met rits en dan 1 hoofdvak dat ook met een rits kan afgesloten worden. Aan de binnenkant zitten 2 kleine open vakjes voor bijvoorbeeld een smartphone en 1 vakje met een rits.

P1020661

Na 1 dag gebruik ben ik best tevreden, de handtas had nog net iets groter mogen zijn maar ik vind dat alles er toch al ordelijker in zit waardoor ik sneller vind wat ik zoek.

p1020663.jpg

Daarnaast waren er 2 items waarvan ik al een tijdje hoopte dat ze opnieuw op stock zouden komen. Het eerste item zijn deze 3 potjes. Het motiefje erop vind ik zo leuk en volgens mij staan ze ook tof in de keuken. Momenteel zijn ze nog leeg maar ik vermoed dat ik ze ga gebruiken voor havermout, rijst en pasta.

P1020664

Als tweede item stond deze koperen fruitschaal op mijn verlanglijstje. Toen we verhuisden kreeg ik van mijn moeder 2 glazen fruitschalen mee maar ik vind dat zo’n koperen schaal toch net iets mooier staat in de woonkamer.

p1020666.jpg

P1020668

Deze sokken kocht ik voor Finn. Ze zien er gigantisch uit maar zijn voor 1-2 jarigen dus ik vermoed dat ze deze winter ideaal zullen zijn.

p1020669.jpg

Tot slot kocht ik deze sjaal van Pieces. Ik ben echt gek op de sjaals van Pieces, ze zijn zo heerlijk zacht, groot en zitten echt heerlijk tijdens de winter. Eerder kocht ik al een effen grijze maar deze leek me ook heel leuk voor komende winter.

Ter info nog even een overzichtje van het prijskaartje:

  • handtas Fiorelli Chloe: €48
  • potjes (3 stuks): €26
  • koperen fruitschaal: €9
  • sokken (per 2 paar): €3
  • sjaal Pieces: €18

Stoppen met de speen

Afgelopen weekend werd Finn 13 maand en kreeg ik plots het idee dat het geen slecht moment zou zijn om te stoppen met de speen.

Het begin

Toen ik zwanger was en ook kort na de geboorte van Finn waren we ervan overtuigd om hem geen speen te geven. Het is niet goed voor de tanden, belemmert ze als ze leren spreken en wat je niet aanleert moet je achteraf ook niet afleren.

Toen hij een week of 7 was merkten we dat hij moeilijker begon te slapen: korte dutjes, niet meer op zijn rug willen slapen, … waardoor we na enkele dagen besloten om toch een speen te geven. Hij had al een dekentje als troost maar dat bleek niet genoeg te zijn. We hadden toen ook al een vermoeden van reflux maar dat werd toen nog overal afgedaan als ‘de lastige weekjes waarin ze veel wenen’.

De speen bleek op dat moment de ideale oplossing, hij werd er meteen rustig van en viel lekker in slaap. Ondanks dat we dus ons principe aan de kant hadden gezet besloten we om de speen enkel te geven om in slaap te vallen. Uiteindelijk zorgde ik er wel voor dat ik altijd een speen op zak had als we op pad gingen want je weet maar nooit wanneer hij wil slapen of wanneer hij even wat troost nodig heeft in een onbekende omgeving.

De beslissing om te stoppen

Afgelopen zondagavond vond ik het zo stilaan welletjes geweest. Nu hij steeds meer woordjes begint te zeggen en meer tandjes krijgt willen we dit niet hinderen door een speen.

Bovendien heb ik momenteel nog een weekje vakantie waardoor ik Finn echt goed kan volgen en zien hoe hij reageert tijdens het inslapen zonder speen. Ik las ergens dat je het best voor de eerste verjaardag probeert te stoppen met de speen en bij voorkeur op een rustig moment (niet wanneer er een broertje of zusje aankomt, wanneer hij zindelijk wordt of voor een andere grote verandering staat). Aangezien dit mijn laatste weekje vakantie is vooraleer ik alweer met bevallingsverlof ga besloot ik het erop te wagen. Ik zie namelijk niet meteen opnieuw een geschikt moment om te stoppen, eind dit jaar komt er immers een broertje bij en dan zullen we onze handen al meer dan vol hebben met een pasgeborene en een peuterpuber in huis.

Onze aanpak

Zondagavond besloot ik snel nog wat tips op te zoeken op internet want ik ging ervan uit dat dit niet zonder de nodige traantjes zou verlopen. Ondanks dat er dus aangeraden wordt om rond de eerste verjaardag te stoppen met de speen vind je heel weinig tips over hoe dit aan te brengen bij je baby/peuter.

Bij oudere peuters/kleuters kan je uitleg geven, een verhaaltje gebruiken, werken met een beloning, de speen meegeven met de spenenfee, …. maar dat werkt dus helemaal nog niet bij Finn.

Daarom besloot ik om vanaf maandagochtend met de “harde” aanpak te beginnen. Toen hij wakker werd verstopte ik de speen snel in een schuif en ook de spenen die beneden liggen verdwenen stiekem in de kast. Alle spenen weg dus en zien wat het geeft…

 

Shoplog Next

Zo’n baby in huis dat is niet alleen veel werk en veel nieuwe ontdekkingen en plezier maar ook het ideale excuus om (online) te shoppen. Op elisejoanne.nl zie ik vaak heel leuke shoplogs voorbij komen waaronder van nextdirect.com.

Tot nog toe was het goed gelukt om me in te houden om naar nextdirect.com te surfen maar nu ik hier ziek thuis zit besloot ik toch maar eens een kijkje te nemen. Binnen de kortste keren zat mijn winkelmandje vol supertoffe spulletjes voor Finn, mezelf en voor in huis maar helaas was niet alles meer op voorraad.

Hierbij wat wel op voorraad was en gisteren geleverd werd:

badmat

Als eerste kocht ik 2 van deze badmatten omdat ze er zo zacht uitzagen op de site (ja echt!). En gelukkig zijn ze dat ook waardoor ze nu dus mooi liggen te pronken in onze badkamer. Ze hebben ze in eindeloos veel kleurtjes en kosten amper €9/stuk.

bodys

Deze body’s waren eigenlijk de oorspronkelijke reden waarom ik een kijkje nam op nextdirect.com. Finn heeft namelijk niet zo heel veel body’s met lange mouwen in maatje 74/80 en aangezien de winter waarschijnlijk nog niet gedaan is besloot ik er toch nog enkele in te slaan. Deze set van 4 body’s kostte €12.

elmo

Toen ik deze t-shirt zag was ik meteen verkocht. Het is misschien vreemd maar ik ben eigenlijk wel fan van Elmo (mede door Elmo’s song) dus kijk ik er al helemaal naar uit om Finn deze zomer te zien rondkruipen en wie weet zelfs zijn eerste stapjes te zetten in dit schattig t-shirtje. Aangezien de prijs goed meeviel (€11) mocht deze dus ook in het mandje!

f_body

Deze kon uiteraard ook niet ontbreken. Een body met bijhorend zakje met de F van Finn op. Eveneens op de groei gekocht om hem hier deze zomer schattig in te zien wezen. Deze kostten €6.

pyjama

Deze week kregen we te horen dat alle kindjes volgende week vrijdag in Carnavalsoutfit verwacht worden in de opvang. Omdat ik het niet zo eenvoudig vind om een carnavalsoutfit te vinden voor een baby van 8 maanden besloot ik om iets anders te zoeken dat hij daarbuiten ook nog kan dragen. Eerst zag ik dit geweldig Superman slaappakje maar het is helaas uitverkocht in Finn zijn maat. Daarom besloot ik om voor het ruimtevaarderspak te gaan. Het is dus eigenlijk een pyjama maar volgens mij ideaal als verkleedkostuum én hij kan het achteraf ook nog gewoon als pyjama gebruiken. Deze kostte €12.

morgan

Uiteraard keek ik ook voor mezelf eens rond en vond ik dit leuke shirt van Morgan. Het is een heel eenvoudig groengrijs shirt met een licht glitter effect en 2 sierritsjes aan de hals. Het shirt kostte €15.

nafnaf

Naf Naf is een van mijn favoriete merken dus ik was maar wat blij toen ik zag dat ze dit ook verkopen bij Next. Nu de lente langzaam om de hoek begint te gluren besloot ik om dit t-shirt te kopen. Het is een simpel zwart met wit gestreept t-shirt met een klein stukje kant. Deze kostte €18.

pantoffels

Tot slot kocht ik deze pantoffels. Ik vind dergelijke pantoffels altijd zo mooi en voor €18 kon ik het dus niet laten. Net zoals bij kleding vind ik het lastig om mijn schoenmaat in te schatten maar gelukkig heb ik met Small juist gegokt (er zijn wel maattabellen op de site maar toch)!

Persoonlijk vond ik het een geslaagd shopnamiddagje vanuit mijn luie zetel en ze zullen me zeker nog terugzien bij Next!

De grote voordelen aan winkelen bij nextdirect.com is uiteraard het ruime aanbod, het feit dat het lekker vanuit je luie zetel thuis kan én dat het echt supersnel geleverd wordt. Ik bestelde om 14 uur in de namiddag en de volgende dag om 10u30 stond de bezorger van DHL al aan de deur! Bovendien word je goed op de hoogte gehouden van de status van je pakketje, je kan alles netjes volgen (en ik denk zelfs dat je het bezorgmoment kan aanpassen maar dat heb ik niet geprobeerd).

Het enige nadeel vond ik persoonlijk is dat je Visa of Paypal nodig hebt om te betalen. Dit hield me in eerste instantie dan ook tegen om er te bestellen. Zelf heb ik geen Visakaart en ik was nog niet vertrouwd met Paypal. Na wat opzoekwerk bleek dat je via Paypal geld kan opladen via bancontact (zelfs via de app van Bancontact!) dus eens ik dat uitgezocht had was ik snel vertrokken!

Heb jij al besteld bij nextdirect.com?

Getest: My Colruyt app

Sinds iets meer dan een maand heeft de Colruyt een nieuwe app: My Colruyt. Aangezien we hier wekelijks een bezoekje brengen aan de Colruyt zette ik de app meteen op mijn smartphone om deze uit te proberen.

Vooraleer de app er was deelden mijn vriend en ik een boodschappenlijstje in Google Keep. Daarna schreef ik alles op een boodschappenlijstje in de juiste volgorde volgens de indeling van onze Colruyt winkel.
Nu we enkele weken verder zijn is het tijd om te zien of de Colruyt app het haalt van Google Keep.

Ik moet zeggen dat ik er in het begin nogal aan moest wennen omdat ik het niet gewoon ben om met een smartphone rond te lopen in een winkel. Ik schreef alles netjes over op een briefje waardoor ik mijn handen vrij had tijdens het winkelen. Dat vind ik persoonlijk al een eerste nadeel, heel de tijd die smartphone in en uit de handtas want wat doe je er anders mee als je enkel pakken water op je kar wil plaatsen?

Daarnaast merk ik dat mensen nogal ongeduldig of lastig worden omdat je bezig bent met je smartphone. Vermoedelijk mensen die de app nog niet ontdekt hebben?

Tot zover enkele nadelen, gelukkig biedt de app ook heel wat voordelen:

  • Je stelt bij het eerste gebruik je winkel in en krijgt de openingsuren te zien, altijd handig voor een vermoeid warhoofd!
  • Je kan eenvoudig producten toevoegen vanuit je favorieten, je laatste kasticket of vanuit het assortiment. Dit laatste moet je een beetje gewoon worden vind ik. We gebruikten hier eerder al de Collect&Go app waardoor we al vertrouwd zijn met het assortiment en wat we precies onder welke categorie kunnen vinden maar in het begin is het voor sommige producten toch wat zoeken! Daarnaast kan je ook gewoon typen wat je zoekt en krijg je een overzicht van de zoekresultaten.
  • Nadat je je producten geselecteerd hebt kan je aanduiden hoeveel je er wenst mee te nemen.
  • In de app zie je ook meteen de Extra-voordelen zoals je deze thuis toegestuurd krijgt in de folders.
  • Je kan je lijstje delen of afprinten. Heel handig als je met meerdere mensen een lijstje wil beheren!
  • Tijdens het winkelen kan je aanvinken wat je al in je kar hebt liggen.
  • Je kan het weekmenu uit de folder raadplegen, het aantal personen kiezen waarvoor je een bepaald gerecht wil bereiden en meteen de juiste hoeveelheid ingrediënten toevoegen aan je boodschappenlijstje. Interessant voor met de feestdagen!
  • In de app kan je ook jouw voorkeuren/allergieën instellen (bv. glutenvrije producten).
  • Een leuk extraatje: je ziet hoeveel je het afgelopen jaar uitgespaard hebt met je Extra-kaart.
  • Je ziet meteen het product, handig voor wanneer iemand anders producten toevoegd, je krijgt meteen een afbeelding van het product te zien.

Wat mij betreft een heleboel voordelen dus! Het is een eenvoudige app die de folders vervangt en waar je meteen snel een boodschappenlijstje in kan maken.

Het enige wat ik soms vervelend vind is dat je de producten niet in de volgorde van je winkel kan plaatsen. Ik ben dit zodanig gewoon dat ik er nu wel langer over doe om alles te verzamelen in de winkel, zeker wanneer ik een lang boodschappenlijstje heb.

Daarnaast zou het voor mij de ideale app zijn als je je boodschappenlijstje kon doorsturen naar Collect&Go, een integratie dus van de Collect&Go app in de My Colruyt app want het is me momenteel niet zo duidelijk waarom er nu 2 apps zijn?!

Na een maand ben ik dus zeker overtuigd van het nut van de app en gebruik ik deze bij ieder Colruyt bezoekje.

Gebruik jij de My Colruyt app al?

Wat 3 maanden moederschap mij geleerd hebben

Op 22 augustus was Finn alweer 2 maanden oud. Het was dan ook de bedoeling dat dit blogje op die dag online zou komen maar zoals dat gaat eens je ouder bent is dat dus niet gelukt. Daarom maak ik er maar meteen 3 maanden van.

Ik moet wel zeggen dat 3 maanden moederschap me al heel wat bijgebracht hebben, zoals:

  • Go with the flow: al tijdens mijn zwangerschap had ik me voorgenomen om me niet meer op te jagen eens de baby er was. Er was me immers vooraf al vaak genoeg gezegd dat baby’s helemaal geen ritme hebben en dat je niet moet verwachten om met kinderen iets ‘op tijd’ te kunnen doen. Voorlopig lukt het vrij goed al vind ik het toch lastig wanneer we bijvoorbeeld een afspraak hebben bij Kind & Gezin en meneertje wil eerst nog een flesje drinken vooraleer we kunnen vertrekken.
  • Slapen. Of liever gezegd, het gebrek hieraan. Natuurlijk wist ik op voorhand dat zo’n baby niet meteen doorslaapt maar na 10 weken begint het best door te wegen. Finn drinkt meestal nog ergens tussen half 1 en 2 uur ’s nachts en dan nog eens tussen 4 en 5 waardoor mijn nachten echt wel gebroken zijn. Ze zeggen dan wel dat je overdag kan meeslapen maar aangezien Finn overdag het liefst op zijn buikje slaapt zit dat er niet meer in *geeuw*.
  • Douchen is de hemel. Aaaah, even douchen, even me-time. Mijn douchemomentjes zijn gereduceerd tot 2 maal per week en daar geniet ik dan ook volop van (nu klinkt dat misschien niet zo hygiënisch maar ik was me wel iedere dag netjes aan de lavabo hoor!). Daarnaast is mijn wekelijkse uitstapje naar de Colruyt op vrijdagavond of zaterdagochtend ook puur genieten haha!
  • Zo’n baby lijkt het te ruiken als je aan het koken bent of net wil eten. Echt iedere keer opnieuw is meneertje wakker als ik net enkele chipolata’s in de pan heb gezwierd of net klaar ben om aan tafel te gaan. Hoe doen ze het toch?!
  • Zorg voor jezelf. Dit is er eentje waar ik nog maar sinds kort aandacht aan besteed. Na 12 weken moederschap ben ik namelijk gesneuveld met een ferme keelontsteking en dit heeft me doen inzien dat het niet allemaal perfect moet. Het huis moet niet constant spik en span zijn, de strijk moet niet altijd klaar zijn en er moet hier niet elke dag een vers, ingenieus gerecht op tafel komen. Gewoon is ook al goed en als het eens niet lukt dan is dat jammer. Het belangrijkste op dit moment zijn Finn en ikzelf (en mijn man natuurlijk!). Mijn prioriteit ligt bij het verzorgen van Finn en als hij wakker is met hem spelen of wandelen. Op momenten dat hij slaapt probeer ik snel enkele huishoudelijke klusjes te doen (was opplooien, dingen steriliseren, …) maar ik zeg sneller stop tegen mezelf. Tijd om een tasje thee te drinken en even een boek te lezen moet namelijk ook kunnen!
  • Vertrouw op je gevoel. De eerste weken werd ik bijna gek van onzekerheid. Nu heb ik dat soms nog wel maar al een pak minder. Doordat ik zo goed als 24/7 bij Finn ben begin ik hem door en door te kennen en weet ik wat hij nodig heeft. Er zijn natuurlijk steeds weer nieuwe situaties waarin het wat zoeken is maar meestal is wat ik denk  dat hij nodig heeft wel juist. Jij als moeder kent je kind dus laat je niet gek maken door anderen ;).
  • Ritme. In het eerste puntje zei ik ‘go with the flow’ en dat doe ik ook grotendeels maar nu Finn minder flesjes krijgt (momenteel nog 5 op 24 uur) probeer ik wat meer ritme in onze dagen te steken zoals een wandelingetje ’s ochtends en een slaapritueel ’s avonds zodat hij dit gewoon wordt.
  • Doe waar je je goed bij voelt. Toen ik net bevallen was voelde ik een enorme druk op mijn schouders om alles perfect te doen. Vandaag de dag is het namelijk een must om borstvoeding te geven, om zo snel mogelijk opnieuw te sporten, om gezond te eten en om ook nog eens een supersociaal leven te hebben. Na 2 maanden had ik al door dat dit niks voor mij was en liet ik dus enkele dingen los. Zoals de borstvoeding. Ondertussen zijn we al een maand verder en ik voel me een pak beter. Mijn dagen zitten nog altijd bomvol maar ik voel me toch gelukkiger aan het einde van de dag dan toen ik nog borstvoeding gaf. Daarnaast probeer ik braaf de oefeningen van de kinesist te doen om toch een beetje buikspieren te kweken maar in de sportschool zal je me niet vinden.
  • Geniet! Dit is ook eentje waar ik zelf wat heb voor moeten werken. Ik heb alles graag op orde waardoor ik vergeet te genieten. Nu er wat meer interactie komt met Finn probeer ik echt bewust meer te genieten van de momenten met hem. Ik heb er bewust voor gekozen om thuis te blijven tot hij 6 maanden is dus wil ik echt van ieder moment genieten en een fijne band op te bouwen. In het begin lijkt zo’n baby precies niet veel te evolueren maar als ik er bij stilsta dan is hij in die 3 maanden tijd echt al zoveel veranderd! Hij begint meer geluidjes te maken, lacht sinds kort (vooral nog zonder geluid), toont interesse in verschillende dingen,…
  • Wat groeien ze snel! Het is niet te geloven dat we 3 maanden geleden een klein hummeltje van 44 cm hadden waarvoor je plots pakjes in maatje 46 moesten kopen en dat hij nu al grotendeels maat 62 heeft!

Sandra en de borstvoeding

Deze post had even goed Sandra en de onzekerheid kunnen heten maar aangezien het week van de borstvoeding is besloot ik om voor bovenstaande titel te kiezen.

Reeds bij het begin van mijn zwangerschap vroegen mensen of ik borstvoeding zou gaan geven. Op dat moment zei ik heel overtuigd ‘nee’, het leek me te veel gedoe en met flesvoeding zou ook de vader makkelijker eens een voeding kunnen overnemen. Ongeveer halverwege mijn zwangerschap begon ik stilaan van idee te veranderen, ik begon meer en meer te lezen over borstvoeding en vond dat ik het toch een kans moest geven, wie weet zou het meteen goed gaan en wat als ik het dan niet geprobeerd had?!

Toen Finn met 35 weken en 6 dagen geboren werd voelde ik nog meer de behoefte om borstvoeding te proberen. Aangezien hij meteen naar neonatologie werd gebracht kreeg hij uiteraard flesvoeding maar de vroedvrouwen hebben ons gedurende de week dat we er verbleven heel goed begeleid bij de opstart van borstvoeding. Finn moest nog wat oefenen met aanhappen en werd ook heel snel moe waardoor we telkens maar een paar minuutjes probeerden en hem daarna een flesje gaven. Op de kamer ging ik dan telkens kolven zodat de productie op gang kwam en hij toch zoveel mogelijk moedermelk kon krijgen.

Via het ziekenhuis kregen we een brief mee voor een vroedvrouw aan huis om ons verder te begeleiden bij de borstvoeding. Naar mijn gevoel is het daar mis beginnen lopen, alles wat ik suggereerde vond ze goed zonder dat ze zelf met een soort plan of visie kwam. Hoe kon ik nu weten wat het beste was of welke aanpak de meeste kans op slagen had, zij is toch de vroedvrouw?! Haar voorstel was dan om meteen voor alle voedingen meteen over te gaan op borstvoeding, weg kolven en laat de baby maar doen. Zo gezegd, zo gedaan maar binnen de kortste keren voelde ik me gesloopt. Finn kon gerust een uur aan de borst blijven, viel tussendoor eens in slaap, wisselde van kant, kreeg een verse luier aan en we deden weer verder… Zelf kon ik amper mijn ogen nog open houden.

Tijdens ons verblijf in het ziekenhuis was ik al een kolf gaan huren bij de mutualiteit dus probeerde ik alsnog via kolven zoveel mogelijk moedermelk aan hem te geven. Enkele weken later gingen we op controle bij de kinderarts en die raadde aan om te beginnen met 1 voeding volledig borstvoeding te doen en zo enkele dagen vol te houden tot hij er goed mee weg was. Daarna kon ik er nog een voeding bij nemen enzoverder tot hij alle voedingen aan de borst zou drinken.

Misschien heb ik deze aanpak te snel opgegeven maar voor mij was zelfs dat amper haalbaar. Hij bleef zo lang aan de borst hangen, viel uiteindelijk in slaap maar werd na een uurtje al terug wakker omdat hij helemaal niet voldaan was. Tussendoor kolfde ik dan ook nog af waardoor ik helemaal niet meer aan rusten toe kwam.

Daarom besloot ik om terug te gaan naar de aanpak van het ziekenhuis, bij elke voeding leg ik hem 10 minuutjes aan en daarna geef ik hem een flesje opgewarmde moedermelk. Op die manier duurde een voeding nog 20-30 minuten en had hij tenminste zijn melk binnen.

Ondertussen zijn we zo 6 weken verder en begint de vermoeidheid enorm door te wegen. Tot vorige week kolfde ik 6 keer per 24 uur maar omdat dit niet voldoende was (Finn kreeg hierbij nog 1 a 2 flesjes kunstvoeding per 24 uur) besloot ik om vorige week te starten met 8 kolfbeurten per 24 uur, dit blijkt ook nodig te zijn wanneer je fulltime kolft. De twijfels over borstvoeding slaan toe, moet ik dit verder zetten? Ik voel me uitgeput, heb het gevoel constant achter de feiten aan te hollen en voel me opgesloten in mijn eigen huis.

.:

Enerzijds wil ik dit volhouden voor Finn omdat hij dit verdient en omdat dit het beste is (of dat beweert toch iedereen). Ik zie ook dat hij er goed van groeit, toen we naar huis kwamen woog hij 2kg300 en ondertussen zit hij aan 4kg. Anderzijds vraag ik me af of hij en ik niet gelukkiger zouden zijn als ik me beter uitgerust zou voelen. Daarnaast zou ik ook beter op mijn eten kunnen letten want nu schiet dat er ook nogal bij in, wat ook weer slecht is voor hem want hij krijgt dan mijn melk…

Als we zouden overstappen op flesvoeding dan zou ik niet meer iedere 2 a 3 uur moeten kolven, zou ik niet zoveel moeten steriliseren en zou ik dus veel meer kunnen rusten. Bovendien vind ik het moeilijk om de kolfmomentjes in te plannen. Soms is Finn helemaal nog niet moe maar zou ik wel moeten afkolven, ik voel me dan schuldig omdat ik naar mijn gevoel niet genoeg met hem bezig ben.

Momenteel voel ik me op alle vlakken tekort schieten, zowel naar Finn toe maar ook in het huishouden en naar vrienden en familie toe. Ik leef precies in mijn eigen wereldje van kolven, voeden, steriliseren verschonen en tussendoor eens 1 of 2 uurtjes slapen tot we opnieuw kunnen beginnen. En dan vraag ik me nog af hoe dit verder zal gaan want op een bepaald moment zal Finn vaker wakker zijn en willen spelen, wanneer moet ik dan nog kolven?
De vraag die me nu constant bezig houd is of ik dit dus verder moet zetten of beter kan overstappen of flesvoeding, het eindeloze dilemma…

Hoe ging borstvoeding bij jullie?

Mijn bevallingsverhaal

Tijdens mijn zwangerschap (maar ook nu nog) heb ik er heel wat gelezen: bevallingsverhalen. Aangezien dit mijn eerste zwangerschap was en ik geen idee had van wat me te wachten stond wou ik zoveel mogelijk ervaringen van andere moeders lezen. Want hoe herken je nu in godsnaam het begin van een bevalling, waaraan kan je je verwachten en doet het echt zoveel pijn? Door deze verhalen voelde ik me zelfzekerder voor de bevalling dus hoop ik met mijn verhaal ook andere aanstaande moeders gerust te kunnen stellen.

Woensdag 22 juni 2016

Vandaag ben ik precies 7 dagen met zwangerschapsverlof en aangekomen op de laatste dag van mijn 35ste zwangerschapsweek. Sinds 1 juni wist ik al dat de baby een stuk was ingedaald en op 15 juni kreeg ik te horen dat ik 1 cm ontsluiting had. Zowel voor de gynaecoloog als voor mezelf werd het duidelijk dat de baby niet zou wachten tot 21 juli, mijn uitgerekende datum.

De ochtend verliep zoals de andere ochtenden van mijn verlof: rustig opstaan, ontbijten en dan wat rommelen in huis, wasjes draaien, lezen, surfen, … Ik vraag me af of ik er wel goed aan gedaan heb om met 35 weken al te stoppen met werken. Stiekem weet ik dat dit zowel voor mezelf als voor de baby beter is maar anderzijds wil ik het liefst zo lang mogelijk thuis kunnen zijn eens de baby er is en wie weet besluit hij om pas binnen een aantal weken geboren te worden…

’s Middags warm ik een restje spaghetti op van de vorige dag. Het is een beetje een geïmproviseerde spaghetti met kippenreepjes uit de diepvries aangezien ik met het slechte weer niet tot bij de slager was geraakt. Wanneer de spaghetti bijna op is begin ik me een beetje raar te voelen en besluit ik even te rusten in de zetel. Het vreemde gevoel gaat maar niet weg, het voelt als iets vreemd in mijn buik, een beetje onrustig. Ik begin te vermoeden dat het om weeën gaat en besluit dit te testen door onder de douche te gaan staan. Naar het schijnt zouden oefenweeën overgaan wanneer je onder de douche gaat, is dit niet het geval dan zouden het echte weeën zijn. Onder de douche blijf ik regelmatig datzelfde onaangename gevoel krijgen dus vrees ik dat het echt begonnen is. Ik voel me alvast opgelucht aangezien ik nog snel even gedoucht heb, zo voel ik me fris mocht het vandaag zover zijn!

De rest van de namiddag breng ik rustig in de zetel door, ik zoek wat informatie op over het herkennen van weeën en installeer een weeëntimer om na te gaan of er enige regelmaat in zit. Rond een uur of 3-4 begin ik te beseffen dat het echt menens is, sommige weeën worden best pittig dus gebruik ik de ademhalingstechnieken die ik geleerd heb in de prenatale lessen (gelukkig heb ik gisteren nog de laatste les kunnen volgen, net op tijd!). Volgens de app komen de weeën om de 3 a 4 minuten en duren ze ongeveer een minuut, geen twijfel meer mogelijk!

Omdat ik niet goed weet of ik nog veel mag eten neem ik nog snel even een ijsje zodat ik toch nog iets binnen heb. Ondertussen twijfel ik om mijn vriend te contacteren, hij is nog op het werk en ik wil hem niet onnodig ongerust maken. Aangezien hij ’s avonds nog bij de kinesist moet weet ik dat hij vroeger thuis zal zijn dan normaal dus ik besluit te wachten tot hij thuis is.

Rond 5 uur komt mijn vriend thuis, hij ziet meteen aan mijn gezicht dat er iets aan de hand is. Ik vertel hem over mijn dag en hij raadt me aan om meteen de gynaecoloog te bellen om te zien of we mogen vertrekken. Ik bel snel naar de dienst gynaecologie en krijg gelukkig nog mijn eigen gynaecoloog aan de lijn, ze raadt met aan om toch maar langs te komen zodat ik even aan de monitor kan want afgaand op mijn verhaal vermoedt ze ook dat de bevalling begonnen is.

We maken ons verder rustig klaar, overlopen nog ons last-minute inpaklijstje en steken alles in de koffer. Het is zo bizar om te bedenken dat we nu voor het laatst met ons 2 vertrekken en binnen enkele dagen met ons zoontje terug naar huis zullen komen!

Tegen half 7 komen we aan op de spoedafdeling waar ik gedurende een halfuurtje aan de monitor word gelegd. Na een halfuur komt de vroedvrouw langs en ze besluit meteen om me naar een verloskamer te brengen, de bevalling is duidelijk begonnen! Het blijkt een drukke avond te zijn op de verlosafdeling maar daar merken we op de kamer gelukkig niks van. Ik heb het gevoel dat ik constant naar het toilet moet, niet zo gezellig als je ondertussen een wee hebt. Bij een eerste controle blijkt dat ik zo’n 4 centimeter ontsluiting heb. Ik begin te rekenen, 1 cm per uur zeggen ze bij een eerste bevalling en dan nog gemiddeld 1 uur persweeën dus dan zou het nog een 7-tal uren duren vooraleer de baby er is, dat zou rond 3-4 uur ’s nachts zijn.

Tijdens de prenatale lessen ontdekte ik dat ik een zitbal heel fijn vind dus die gebruik ik dan ook om de weeën zo goed mogelijk op te vangen. Tussendoor moet ik nog even aan de monitor en lig ik op het bed, persoonlijk vond ik dit niet zo aangenaam omdat de weeën dan veel scherper leken.

Vooraf hadden we afgesproken om niemand op voorhand op de hoogte te brengen eens de bevalling begonnen was maar we besluiten om toch onze ouders te bellen. Die vinden het natuurlijk ook heel spannend, hopelijk kunnen we ze snel bellen met het goede nieuws!
Na een tijdje komt de gynaecoloog ook langs en blijkt er meer ontsluiting te zijn, dit gaat goed vooruit!

Omdat dit mijn eerste bevalling is en ik geen idee heb van wat me te wachten staat besluit ik om zo lang mogelijk zonder pijnstilling verder te gaan, ik wil dit zoveel mogelijk echt kunnen ervaren en weet dat een epidurale nog steeds tot de mogelijkheden behoort mocht het te erg worden. En jawel, dat doet het ook! Wanneer ik 7-8 cm ontsluiting heb lijken de weeën ondraaglijk te worden. Mijn vliezen zijn nog niet gebroken en tussendoor is er amper tijd om bij te komen, de weeën zijn echt pittig. Wanneer de gynaecoloog nog eens langskomt twijfel ik over epidurale en uiteindelijk vraag ik er toch een want dit hou ik niet lang meer uit.
Doordat het zo druk is op de afdeling duur het steeds een hele tijd vooraleer de vroedvrouw of gynaecoloog langskomt. Wanneer de vroedvrouw terug op de kamer is raadt ze me aan om geen epidurale te nemen, de vrouw in de kamer naast ons vroeg hier ook om maar eens ze haar vliezen gebroken hadden ging de bevalling heel vlot waardoor een epidurale dan niet zo veel nut meer zou hebben. Ik denk dat ik op dat moment een heel wantrouwige blik in mijn ogen had maar besluit haar te vertrouwen. Ze zal mijn vliezen breken, de weeën zullen nog heviger worden maar ze verzekert me dat ik binnen de kortste keren volledige ontsluiting zal hebben en zal mogen persen. Ik denk dat het toen ongeveer 10 uur ’s avonds was.

Daarna gaat het best vlug. Aangezien ik 35 weken en 6 dagen zwanger ben zal onze baby prematuur zijn waardoor de kinderarts opgeroepen wordt, deze moet steeds aanwezig zijn wanneer een premature baby geboren wordt. De gynaecoloog loopt van de ene kamer naar de andere aangezien er blijkbaar heel wat baby’s geboren willen worden tijdens deze match van de Rode Duivels. Er is ook een stagiair-arts aanwezig, er wordt gevraagd of het goed is dat hij de bevalling mee volgt. Voor ons is dat geen probleem, iedereen moet leren en iedere bevalling lijkt me voor een stagiair een ervaring rijker.

De vrouw in de verloskamer naast me is bevallen en de gynaecoloog komt langs om onze zoon op de wereld te helpen zetten. Rond 11 uur mag ik beginnen persen. Dit werd ons ook aangeleerd tijdens de prenatale lessen maar op dat moment ben ik zo weg van de pijn dat ik me niet kan focussen. Gelukkig zijn mijn vriend en de vroedvrouw er om me te helpen met de ademhaling en de perstechniek. Na een aantal keren voel ik me helemaal in mezelf keren en me volledig focussen op het persen, dit is zo vreemd! Bovendien zweet ik me te pletter, ik heb het nog nooit in mijn leven zo warm gehad! Tussen het persen door verfrist mijn vriend me met een washandje, heerlijk die koelte op mijn hoofd.
Onze zoon blijkt een sterrenkijker te zijn, hij ligt dus met zijn gezichtje naar boven waardoor de bevalling iets minder vlot verloopt. Persoonlijk vond ik dit ook het moeilijkste gedeelte, eens het hoofdje geboren was verliep alles heel snel. Enkele minuten voor middernacht horen we de eerste kreten van onze zoon, hoe bijzonder!

Hij mag enkele minuten bij mij blijven liggen vooraleer de kinderarts hem verder onderzoekt. Alles blijkt prima in orde te zijn maar hij moet toch een nachtje naar de afdeling neonatologie ter observatie. Dit vond ik het vreemdste moment van de bevalling. Je hoort en leest overal dat de baby een hele tijd bij je blijft liggen maar dat was bij ons dus niet het geval. Na 5 a 10 minuten werd hij weggenomen om onderzocht te worden en daarna ging mijn vriend mee naar neonatologie.

Het gevoel na de bevalling vond ik ook heel bijzonder, ik kon maar niet stoppen met beven, mijn hele lichaam lag te schudden en hoe ik ook probeerde, ik kreeg er maar geen controle over.

Na enkele uren worden we naar onze kamer gebracht, alweer een vreemd moment aangezien onze zoon er niet is. Gelukkig is de afdeling neonatologie aan de overkant van de gang en is hij dus toch dicht bij ons.

De eerste uren na de bevalling dringt het allemaal nog niet goed door maar voortaan zijn we de ouders van onze flinke zoon Finn!